Mijn trauma van groot verlies

Door het plots overlijden van mijn vader op mijn 9^e en de gevolgen die dat had voor ons hele gezin, ben ik gaan overleven. Ik ‘moest’ als oudste in het gezin sterk zijn, om er te zijn voor mijn moeder en mijn zussen. Om ons gezin zo veel mogelijk draaiende en ook mijzelf staande te houden.

Mijn harnas was dus al gauw gecreëerd. Vanaf dat moment stond ik niet meer centraal in mijn leven, maar draaide het sindsdien om mijn moeder, mijn zussen en mijn omgeving. Thuis was het niet meer fijn en veilig (emotioneel gezien).

Sindsdien stond ik er op emotioneel vlak alleen voor. Mijn moeder kon onze emoties niet meer goed handelen, al helemaal niet die van haarzelf. In praktische zin zette zij zich echter meer dan 100% in voor haar gezin. Maar zij moest ook overleven, om haar dochters zo goed als het ging groot te kunnen brengen en haar eigen emoties zo goed en kwaad als het lukte in toom te houden. Niet in staat zijnde haar eigen pijn te kunnen helen, heeft zij in een chronische psychiatrische toestand geleefd die uiteindelijk een nog grotere impact heeft gehad op mijn (ons) leven. Ik was niet alleen mijn vader plots verloren, maar in een zekere zin ook mijn moeder en het leven zoals we die toen kenden.

De shock in mijn lijf

Deze gebeurtenissen in mijn vroege leven, hebben een grote shock/bevriezing in mijn lijf achter gelaten. Ik was mijn veilige bedding kwijt. Alhoewel dat amper zichtbaar was in de buitenwereld. Ik ging door alsof er niets gebeurd was en ondervond geen hinder op mijn schoolprestaties en dergelijke. Ik kan niet anders dan herinneren dat volwassenen om mij heen dachten dat het goed ging met mij. Ik liet ook niemand meer binnen, dat was de andere kant.  ik droeg een harnas van een stoere en sterke meid.

Om te overleven was ik dan ook vooral gefocust op de buitenwereld. Daar was het leuker, vond ik de nodige avontuurlijke afleiding, maar het hield ook in dat ik mij ging aanpassen en afstemmen op de buitenwereld, op wat er van mij verwacht werd om ‘er’ het beste van te maken en het goed te doen. Om uiteindelijk ook het geluk te kunnen vinden, in een baan, relatie, plek om te wonen en te zijner tijd moederschap, zoals 'iedereen'.

De eerste scheur in mijn harnas

Pas op latere leeftijd, toen ik ging werken, begon het in mij te wringen. Geleidelijk aan kwam ik weer in contact met mijn binnenwereld, de grote wanhoop, onmacht en boosheid die er zat naar aanleiding van de plotse, ongewenste wenteling in mijn vroege leven.

De pijn en verdriet was te groot, dat kon ik niet toelaten als ik staande wilde blijven. Ik heb een lange tijd de onderliggende angst gevoeld, dat als ik toe zou geven aan mijn verdriet, ik eveneens (zoals mijn moeder een paar keer is geweest) opgenomen zou worden in de psychiatrie. Dan konden ze mij afvoeren en zou ik nergens meer zijn, zo waren mijn gedachten.

Toen was er was een moment in mijn leven dat mijn middelste zus tegen mij zei, ik weet het nog heel goed, we zaten in de trein terug naar huis, 'ik dacht dat je niet van papa hield'. Poef, die hakte er in....dat voelde als een dolk in mijn hart. Zo dankbaar voor haar oprechte opmerking, het bracht namelijk voor de eerste scheur in mijn harnas. Toch heeft het nog even geduurd, voordat ik weer kon huilen. Zo'n 20 jaar hebben de tranen niet kunnen stromen.

Mijn innerlijke strijd

De sterke onrust, chronische stress en diepe onzekerheid in mijzelf, hadden te maken met een strijd. Een innerlijk gevecht om de pijn niet te voelen, om door te kunnen blijven gaan zoals ik deed en dus te blijven overleven. Het idee dat als ik maar hard genoeg mijn best deed, ik mijn innerlijke onrust en diepe lagen van verdriet en pijn wel ‘de baas’ kon worden??!

Mmm…nee, zo dus niet. Het telkens weer teruggeworpen worden op mezelf had een doel, een functie zo zag ik later in. Mijn lijf (met alle klachten) en het leven waren niet tegen mij, maar wilden mij juist duidelijk maken dat er iets anders nodig was.

Namelijk dat het tijd is mijn overleving los te laten, dat het mij niet meer dient. Ik werd bewust dat doorgaan zoals ik deed, mij juist steeds verder verwijderde van mijzelf en mijn geluk. Ik mocht eindelijk in de overgave, om te rouwen en los te laten. Ik maakte (en telkens weer) de keuze mijn strijdbijl er bij neer te leggen en de weg van harmonie, flow en mijn creatie te gaan (met alle hobbels en bobbels die ik nog te gaan heb ;-). Om de regie over mijn leven in eigendom te nemen!

Van roofbouw naar bekrachtiging

Ik ben dankbaar voor mijn krachtige overlevingsmechanismen, maar uiteindelijk was ik roofbouw aan het plegen op mijn gezondheid. Mijn levensenergie stagneerde en ik raakte meer en meer opgebrand, niet alleen op fysiek niveau. Het stilzetten heeft mij bewust(er) gemaakt en heeft mij de ruimte en rust gegeven zodat ik kon gaan zien, voelen en bepalen wat ik echt wil/verlang in het leven.

Ik leerde dat ik een keuze heb om het anders te doen en diep van binnen heb ik altijd geweten dat ik hier ben met een reden. Om mijn authentieke zelf te leven en mijn pad te bewandelen. Dat is een diepgeworteld vertrouwen, waar ik mijn keuzes stap voor stap, hoe uitdagend ook, op baseer.

Spiralende groei

De opleiding Natuurgeneeskunde heeft mij de nodige basis-inzichten, kennis en bewustwording gegeven om stap voor stap mijn manier van leven te veranderen, evenals de steun van aanvullende zeer waardevolle trainingen, cursussen en persoonlijke begeleiding op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en thuiskomen in mijzelf.

Inmiddels heb ik geleerd mijn groei als een spiralende vorm te zien. Enerzijds al spiralend afdalen in mijzelf, om los te laten wat niet meer dient en de oorzaak van mijn overlevingsmechanismen te transformeren, anderzijds al spiralend omhoog, te gaan staan in mijn authentieke kracht en stap voor stap het leven vorm te geven zoals ik deze graag voor mijzelf en anderen zie. Een doorgaand proces en evolutionaire groei, zoals ook de natuur en het leven zelf.

De kracht van mijn hart

In ‘de strijd van mijn leven’, heb ik ook altijd de kracht van mijn hart en het licht in mij gevoeld. Op de meest cruciale momenten heb de moed en helderheid gevoeld om de nodige en soms rigoureuze keuzen te maken.

Ik heb ontdekt dat het hart je niet in de steek laat en fungeert als een oprecht en hoog intelligent kompas naar een bewust, gezond en harmonieus leven! Een blij en vrij leven! Dat gun ik ook jou!